Gisteravond hebben wij elkaar weer de wereld beloofd.
Er is altijd hoop dat het een keer lukt. Sinds het traject hebben we een aantal ouderwets gezellige momenten en dagen gehad, dat was al lang niet meer zo. Dat het gewoon gezellig is zonder onvertogen woord.
Vijf en een halfjaar geleden ben ik opeens gestopt met roken. Daarvoor had ik het toch zeker dertig keer geprobeerd. De ene dag maakte ik mijn sigaretten nat en de andere dag brak ik ze. Soms gaf ik ze -uiteraard na er een stuk of drie gerookt te hebben- aan een dakloze. Een kwartier later kocht ik dan een. nieuw pakje. Als ik het mij ‘s avonds had voorgenomen, brak ik ‘s nachts de peuken uit de asbak in tweeën en maakte met de tabakrestanten en een vloeitje iets rookbaars. Dat het zo iemand uiteindelijk in één keer lukt, mag toch een wonder heten.
Dat iets steeds net niet lukt in de praktijk betekent niet dat je er niet bijna bent. Soms voel je dat je wél bijna bent. Ik heb hier iets over gelezen. Dat je heel lang in een proces zit van allerlei interne, langzaam internaliserende veranderingen zit en dat je dit alles plotseling met een kleine spark kunt aanwenden.
Ik blijf voelen dat wij dit kunnen.
Postpartum blues 