Postpartum blues

Gisteravond hebben wij elkaar weer de wereld beloofd.

Er is altijd hoop dat het een keer lukt. Sinds het traject hebben we een aantal ouderwets gezellige momenten en dagen gehad, dat was al lang niet meer zo. Dat het gewoon gezellig is zonder onvertogen woord.

Vijf en een halfjaar geleden ben ik opeens gestopt met roken. Daarvoor had ik het toch zeker dertig keer geprobeerd. De ene dag maakte ik mijn sigaretten nat en de andere dag brak ik ze. Soms gaf ik ze -uiteraard na er een stuk of drie gerookt te hebben- aan een dakloze. Een kwartier later kocht ik dan een. nieuw pakje. Als ik het mij ‘s avonds had voorgenomen, brak ik ‘s nachts de peuken uit de asbak in tweeën en maakte met de tabakrestanten en een vloeitje iets rookbaars. Dat het zo iemand uiteindelijk in één keer lukt, mag toch een wonder heten.

Dat iets steeds net niet lukt in de praktijk betekent niet dat je er niet bijna bent. Soms voel je dat je wél bijna bent. Ik heb hier iets over gelezen. Dat je heel lang in een proces zit van allerlei interne, langzaam internaliserende veranderingen zit en dat je dit alles plotseling met een kleine spark kunt aanwenden.

Ik blijf voelen dat wij dit kunnen.

Wanneer leer ik het? Wil ik gelijk hebben of wil ik het gezellig hebben?

Is het nodig altijd primair te reageren of kan ik erboven staan en dingen laten gaan?

Het is zo moeilijk want ik schiet ook in één keer naar een 8 op irritatie.

Is het belangrijk? Wanneer is iets belangrijk? Als het volgende week nog belangrijk is, dan is het belangrijk!

Het is nu al niet meer belangrijk en we hebben er ruzie om gemaakt. Een paar Dikkie Dik knuffels die van de tuin de woonkamer in worden gegooid wat ik zielig vind voor de peuter. Er is maar één ding echt zielig voor de peuter en dat is dat geruzie steeds.

Maarja, het is wel pittig als je niets meer kunt zeggen zonder dat je partner begint te schreeuwen dat je je er niet mee moet bemoeien.

Ik kan een controlfreak zijn, but just because I’m paranoid, doesn’t mean they’re not after me…

Daar zit dan weer achter dat ik bolde stellingen van Savo vaak als ‘onzin’ en ‘flauwekul’ van de hand doe. Ook daar kan ik ergens inkomen.

Maar we doen nu dit traject van de Blijf groep en dan zou je zeggen dat je dan je uiterste best doet. Ik vind dat ik deze week alleen repressief onaardig ben geweest en zeker nooit een hele dag in blijf hangen, in tegenstelling tot Savo.

Ik kan zo niet ademen.

Vandaag zijn we de stad ingegaan met mijn schoonmoeder. Het was medium gezellig. Hoe je het ook went of keert, we zullen weer nader tot elkaar moeten komen. Toen de maatschappelijk werker vroeg hoe belangrijk familie is, antwoordde Savo dat dat voor hem een 10 is. Ergens wist ik dat wel, het zijn mediterranen.

Gisteren hebben we elkaar ook gezien. Toen was het uitzonderlijk gezellig.

Geamuseerd hebben Nada en ik een stapel kleurrijke bloesjes gepast en eindelijk stoelen voor de eettafel gescoord bij de plaatselijke kringloop.

We moeten natuurlijk niet overdrijven. Zoals mijn vader zegt: don’t push your luck.

Het valt me op dat Savo inmiddels algeheel gefrustreerd door het leven gaat en dat begrijp ik heel goed. Frustrerend voor mij is dat echter eveneens. Zoals mijn (binnenkort ex-)collega zegt: gek hè, zo ben je opeens met elkaar in een proces beland waar je ook niet meer zomaar uit geraakt.

Savo is één brok emotie en ik wals vaak over hem heen. Soms zie ik het licht en soms is het licht weer ver weg. Gaan wij onze weerstand overwinnen? Komen wij gezond uit deze ongezonde relatie met de hulp die wij nu aanvaard hebben? Al jaren roep ik dat wij relatietherapie nodig hebben en dat ik het ga regelen.

Nh hebben wij twee kinderen. Een pittige peuter en een rustige baby.

Ik gun ze het beste. Mezelf ook. En zelfs die lastige partner. Hij heeft een goed hart. Hoe zijn we hier beland?